Przyznam się, że jak już postawiłem mój flagowy serwerek na nogi (z nowym dyskiem!!) poważnie rozważałem nie reaktywowanie tego bloga. Nie chciało mi się zaczynać od zera. Znowu. Życie jednak trochę zdecydowało za mnie. Blog, oprócz rzadkich okazji do wywnętrzania, stanowił również mój serwer autoryzacyjny OpenID. Przypomniał mi o tym Filmaster. Ciasteczko autoryzacyjne zakończyło żywot i nie mogłem się już zalogować. Odtworzyłem co mogłem (czyli stan z czerwca 2009) i dalej nie mogłem się zalogować… Ech.. Dobrze, że Michuk pomógł. Blog jednak już powstał z martwych więc pewnie sobie zostanie.

No to do poczytania! =o)

Od razu podkreślę jedną rzecz. Bezpieczeństwo komputera może na tym ucierpieć. W domyślnej konfiguracji blueproximity nie tylko blokuje ekran, gdy się oddalisz, ale również odblokowuje sesję bez pytania o hasło, gdy się pojawisz w pobliżu.  Podobnie jak przy innych technikach sieciowych, tak i tu, można się, w miarę łatwo, podszyć pod telefon. Dobrze jest więc wyłączyć widoczność urządzenia w menu telefonu.

Sam programik jest banalny tak w obsłudze jak i w konfiguracji. Nie podam swoich ustawień, bo dla każdego zestawu nadajnik – odbiornik będą inne. Dojście do nich zajęło mi nie więcej jak 20 minut i trochę kręcenia się po pokoju =o)  Domyślnie blueproximity kontroluje gnome-screensaver, nic nie stoi na przeszkodzie by uruchomić dowolny inny programik czy skrypt. Parę przykładów można znaleźć pod koniec tego postu.

Nie twierdzę, że to łatwe.

Nie chcę się tłumaczyć.

Po prostu nadszedł taki dzień.

Dzień pożegnania ze starą przyjaciółką.

Toyota Carina II (wyżej) była ze mną przez ostatnie 10 lat. W zeszłym roku stała sie pełnoletnia, w tym roku licznik pokazał 300 tys km. Niby autko swoje już przeszło ale było całkiem dziarskie. Z rozrzewnieniem patrzę na powyższe zdjęcie. Lubię tą Toyotę. To nie pierwsze moje auto ale pierwsze, które darzę taką sympatią. Taka przytulanka dla dorosłego faceta Najgorsze w tym, że z przytulanek się wyrasta a ja z Toyoty nie wyrosłem tylko musiałem się z nią rozstać. Zastąpić ją. Miała być następna Toyota. Myślałem też o FreeLanderze. Koniec końców zwyciężyła pewność źródła pochodzenia samochodu a nie marka czy model (oczywisty współczynnik ceny pomijam). Srebrne auto ma teraz dokładnie tyle samo lat co Toyota, gdy ją kupowałem. Czy znajomość z Passatem też potrwa 10 lat? Czas pokaże… Na razie cieszę się klimą, przestrzenią i lekkością działania z domieszką niemieckiej toporności. Do zobaczenia na drodze (i do poczytania za czas jakiś

PS.

Tytuł wpisu to okrzyk kończący wygraną rozgrywkę w mojej (nadal) ulubionej strzelance sieciowej BattleField: Bad Company. Yes! The Gold is mine! Margeritas and Malibus boys!

Jeszcze tylko wyjaśnienie tytułu. Ostanimi czasy namiętnie (co nie znaczy, że często ;o) ) grywam w Battlefield: Bad Company na Xbox Live. Sieciowa strzelanka w realiach współczesnego pola walki. Super rzecz. Gorąco polecam. Jednym z trybów rozgrywki jest „Gold Crates”. Dwie drużyny walczą ze sobą o skrzynie ze złotem. Jedna z nich atakuje i próbuje zdobyć skrzynie, druga – broni tychże skrzyń. Każda mapka składa się z 3 -4 etapów, a każdy etap to zdobycie dwóch skrzyń. Po zdobyciu jednej z takich skrzyń, w „radiu” słychać zadowolony głos obwieszczający „Gold Crate One taken!”. Połowa etapu. Ani łatwiejsza, ani trudniejsza. Po prostu: połowa.

Tym ostatnim zdaniem, od dobrych paru lat, zwykłem witać Nowy Rok i żegnać Stary. Jednak chyba nigdy, słowa te nie były lepiej dopasowane do rzeczywistości – mojej rzeczywistości – niż teraz. Och! Nie! Nie chcę narzekać! Może tylko trochę się użalić. Tylko, kurna, największym winowajcą jestem ja sam. Za późno wziąłem się za sprzedaż mieszkania, trochę przeceniłem możliwości finansowe i stało się… Grudzień był zdecydowanie najgorszym miesiącem od… od… Hmm… chyba odkąd pamiętam. Przysłowiowym gwoździem do trumny był rachunek z Energetyki na kwotę 5800 zł (przyszedł 30 grudnia 2008 – termin płatności 5 stycznia 2009!). Taryfa budowlana jest mordercza. Za tą samą ilość kWh, przy normalnej taryfie, zapłaciłbym niecałe 1700 zł. Spora różnica, co nie? Oczywiście to jest rachunek za cały zeszły rok (w taryfach budowlanych – okres rozliczeniowy to 12 miesięcy i nie ma możliwości jego zmiany). Końcówka zeszłego roku to była kompletna finansowa porażka. Taki zdołowany i zdeprymowany zacząłem pisać ten tekst. Szedł jak z kamienia więc przestałem i wróciłem do niego po trzech czy czterch dniach. Już w nieco lepszym humorze.

Coś się zmieniło? Właściwie nie. Finansowo dalej jesteśmy w d…ie ale widać światełko w tunelu. Słabe, odległe ale jest. I nie jest to nadjeżdżający pociąg. Zdaje się, że spory wkład w zmianę nastroju miał mój własny wpis popełniony w Wigilię. Przeczytałem go jeszcze raz bawiąc się jakimiś wtyczkami do WP. Końcówka roku była kiepskawa ale rok był całkiem całkiem:

• Zakończyłem budowę domu. Ba! Od lipca w nim mieszkamy! OK, do ostatecznego wykończenia trochę brakuje. Nic to! I tak za nic w świecie nie wróciłbym do bloków.
• Nauczyłem się układać panele podłogowe. Przy okazji posiadania domu zyskałem jeszcze parę innych sprawności ale z racji ich błachości pominę je milczeniem =o)
• Poznałem nowy język programowania – python. Niby nic ale cieszy. Szybkość i łatwość tworzenia programów po prostu poraża. Niestety python nie jest najlepiej przystosowany do zabawy z plikami binarnymi (sprawdzane z listą kanałów do tunera Ferguson FX). Teraz się nie mogę zdecydować czy pobawić się z Ruby czy może popróbować sił z C++ i Qt. Pewnie rozgrzebię i jedno i drugie =o)
• Zacząłem jeździć konno. Frajdę mam z tego niesamowitą. Choć czasem boli miejsce, gdzie plecy kończą swą szlachetną nazwę.
• Dzięki pomocy przyjaciół udało się przedłużyć życie mojemu flagowemu serwerowi (i tym razem nie straciłem żadnych danych! Jak na admina z moim doświadczeniem to jednak jest wyczyn ).
• Poznałem uroki Xbox Live i wsiąkłem w Battlefield: Bad Company.
• Masa drobnostek, które powodują uśmiech na mojej twarzy. Począwszy od zapartego tchu na widok wschodu słońca po otwarciu drzwi sypialni, poprzez rozpierającą dumę – gdy patrzę na nasz dom, aż do ciepła i spokoju bijącego od ognia w kominku.

So… HNY! Dear Reader, HNY!

To cytat z pewnego dość kameralnego filmu. Chciałbym go wykorzystać jako moje życzenia świąteczne dla wszystkich moich przyjaciół, znajomych i wszystkich, którzy tu zajrzeli przez zupełny przypadek.

Boże Narodzenie to chyba najbardziej rodzinne ze świąt. Radość, prezenty, rodzina i przyjaciele. To chyba najlepszy opis tych paru dni. Zatem rozejrzyjcie się wokół i popatrzcie co posiadacie i cieszcie się tym. Nie tylko przez Święta.

Drugie zaskoczenie nie jest już takie miłe. Moja maszynka (serwująca m.in. te strony) o wdzięcznej nazwie Coruscant poinformowała mnie, że jeden z dysków sypie błędami. Rzut oka na komunikaty i wiedziałem, że jest źle. Próbowałem podratować nieco sytuację ale bez efektu. Póki co Korek (tak go zdrobniale nazwał jeden z moich przyjaciół) dycha ale najbliższego restartu to już nie przeżyje (i tu się pochwalę, że od ostatniego jego restartu minęło ponad 400 dni). Maszyna jest już zdrowo przestarzała (Pentium III @ 500MHz) i czasem już niedomagała wydajnościowo jednak rolę serwera WWW, poczty i paru mniej lub bardziej prywatnych pierdółek spełniała znakomicie przez ostatnich 5 czy 6 lat. Z półtora roku temu padł jeden z dysków a dziś zaczyna padać drugi. Po jakichś 4 latach ciągłej pracy. Niby nie powinno dziwić ale jednak…. Jedyna dobra strona tej awarii to taka, że być może Korek powstanie z popiołów i będzie ciut szybszy i nowocześniejszy (z naciskiem na „być może” niestety)

Jak już jesteśmy przy tych złych to zaskoczeniem była dla mnie również śmierć Jana Machulskiego. A jeszcze 3 tygodnie temu (no, może 4) widziałem go w Empiku… Chyba nie ma się co rozwodzić nad tym jak dobrym był aktorem bo jest to oczywista oczywistość. Myślę, że, jako jeden z niewielu polskich aktorów, zasłużył sobie na Oscara za całokształt twórczości. Szczere wyrazy współczucia dla rodziny i bliskich. Dla polskiego kina też.

Zostały jeszcze takie zeszłotygodniowe drobiazgi w postaci 64-bitowej wersji (beta co prawda ale zawsze) Adobe Flash Playera. Zabawne ale pokazał się on tylko pod Linuksa i Mac OS-a (z drugiej strony co się dziwić skoro 64-bitowe Windowsy to nadal ciekawostka bardziej niż system). Nie przepadam za flashem i dlatego używam Firefoksowej wtyczki FlashBlock. Niestety wszystkie filmiki z gier konsolowych są właśnie w tym formacie. Korzystanie z atrapy w postaci 32-bitowej wersji i specjalnej wtyczki było bardziej loterią niż czymkolwiek innym (flash raz się odpalał a raz nie; nawet nie było wiadomo czemu). Zainstalowałem tą wersję beta i… no żeby wszystkie bety były tak stabilne!

Kolejny „drobiazg” to wersja beta binarnych (tzw closed-source) sterowników graficznych NVidii. Z powodów filozoficznych nie przepadam za czymś co nie jest open-source a na codzień z uśmiechem na twarzy korzystam m.in. z tych sterowników (po to by cieszyć oczy przezroczystością okienek i innymi „słodkościami dla oczu”(*)  oferowanymi przez Compiz Fusion). Cechą szczególną akurat tej bety jest VDPAU. Skrót dziwny ale daje Linuksom to co Windowsy mają od wiek wieków. Wspomaganie odtwarzania multimediów przez procesor karty graficznej. Co więcej, po wypuszczeniu produkcyjnej wersji tych sterowników, NVidia obiecała przekazać wszelkie łatki/patche/poprawki dwóm największym projektom mulitmedialnym w świecie Open Source (ffmpeg i mplayer). Drobiazg ale cieszy.

Ot i tyle tych zaskoczeń. Jak na 7 dni to chyba aż nadto… ;o)

* – kiepska próba przetłumaczenia zwrotu eye-candy

Wytłumaczenie tak długiej ciszy jest właściwie tylko jedno. Niezmienny brak hmmm… weny do pisania. W pracy nie ma za bardzo kiedy coś skrobnąć (no chyba, że trafi mi się nocka jak dziś), w domu – jak już to albo sobie coś podłubię na laptoku albo pogram na Xboksie.

W maju wchłonęła mnie beta Battlefield:Bad Company a od paru dni tłukę wersję demo w/w gry. W trybie multiplayer oczywiście. Udało mi się po 4 dniach dotrzeć do poziomu 4 co, w pełnej wersji, odblokuje dodatkową broń. O ironio, broń ta jest przeznaczona dla klasy „Specialist” a moją ulubioną klasą jest „Assault”. Co mi tam i tak najważniejsza jest dla mnie radocha z grania po sieci. Przeważnie dostaję łomot (tzn ginę częściej niż sam zabijam) ale i tak ostatnio udaje mi się wykręcić ponad 100 punktów w jednym meczu. Mój mały rekord to 367 punktów. Jak tylko się trochę odkuję to sobie kupię pełną wersję (dodatkowym warunkiem jednak będzie posiadnie dostępu do sieci – co, w moim nowym siedlisku, może być lekko problematyczne). Póki co jak chcesz pograć ze mną w BF:BC to poszukaj na Xbox Live NameLessTheJedi (wiem, wiem – długie ale krótszego nie chciało przyjąć bo niby zajęte )

Drugą rzeczą która mnie pochłonęła (budowy nie liczę bo od tego jest inna kategoria) jest python. Normalnie i na codzień jestem administratorem linuksów. Czasem jednak dopada mnie „gorączka programowania” i wtedy kombinuję co, by tu stworzyć. Aktualnie ta „gorączka” została trochę sztucznie wymuszona przez jedną z aplikacji, którą się opiekuję w pracy. Aplikacja ta nazywa się H*s i w całości działa na MS Windows. W sumie to dzięki niej nauczyłem się „zarządzać” Windami i poczułem się swobodnie korzystając z MS SQL 2000/2005. Klikanie i klepanie po bazach i plikach jednak mnie na tyle zmierziło, że jak znalazłem moduł python-a umożliwiający gadanie z MS SQL-em to postanowiłem sobie zrobić cudaczka, który mi nieco ułatwi życie. To było miesiąc z hakiem temu. Wówczas o python-ie wiedziałem tyle, że to taki język programowania. Jego zaletą była podobno cecha określana skrótem RAD. Rapid Application Developement. Opanowanie podstaw zajęło mi jakiś tydzień. Potem zrobiłem pierwszy programik wykorzystujący curses (w życiu tego nie używałem! nawet jak coś robiłem w C). Potem zacząłem dłubać typowe okienkowe GUI z użyciem Tk. Dziś mój programik dostał ode mnie numerek wersji 0.6 i funkcjonalnie robi niemal wszystko co chciałem. Brakuje tylko pewnych wyliczeń pokazujących wydajność H*sa. Obliczenia same w sobie są proste, muszę tylko wymyślić jak je ładnie prezentować na ekranie. Całe moje (miesięczne!) doświadczenie z python-em pokazało mi, że RAD to nie jest martwy skrót czy marketingowy zabieg. Pisanie aplikacji w python-ie jest faktycznie szybkie i sprawne. Używając C prawdopodobnie byłbym na jakimś wczesnym etapie tworzenia zrębów aplikacji (wszak nie jestem programistą! jestem adminem z krwi i kości!) a tu mam gotowe cuś co jak na razie zdaje się nie mieć bug-ów! Niejako przy okazji liznąłem trochę z programowania obiektowego (jakoś nigdy nie miałem serca do C++ czy innych obiektowych języków). Python tego nie wymusza ale akurat przy okazji GUI wygodniej jest skorzystać z klas (choć robię to nieco poomacku i zapewne nie odkryłem jeszcze całego potencjału). Jeśli szukasz szybkiego sposobu na napisanie aplikacji zerknij na python-a a na pewno nie będziesz żałował

Model wybrał właściwie mój przyjaciel z pracy. W pierwszej chwili właściwie nie byłem jakoś b. zadowolony. Notebook waży prawie 4 kg (a w sumie to nawet nie jestem pewien czy nie więcej). Zwyciężyło jednak moje gadżeciarstwo: 17″ matryca 1920×1200, 2GB RAM i Core2Duo T7700, o pełnowymiarowej klawiaturze nie wspomnę. Czyż nie robi wrażenia? No, tak… nie, no… jasne… to tylko laptok przecież. Aaaa tam! Na mnie robi wrażenie i to jak cholera! Pierwszy raz w życiu stwierdziłem, że mam wystarczająco dużo miejsca na pulpicie!

Domyślnie, mój Inspiron, miał zainstalowane 32-bitowe Windows Vista Ultimate. Takie kurczowe trzymanie się starej architektury (choć jeszcze nie przestarzałej) trochę mnie dziwi, ale to jest Windows właśnie Vista została obejrzana przez domowników (Kasia – moja żona – spędziła masę czasu grając w pasjansa a następnego dnia zainstalowałem XP. Na mniej-więcej 1/3 powierzchni dysku. Na starym laptopie cały dysk miał trochę mniejszą pojemność. Ta windziana część jest mi potrzebna tylko pod VPN-a (CheckPoint-owy klient nie zmienił się od 4 czy 5 lat…. a Linux w międzyczasie trochę się jednak zmienił). No ok, jakieś gierki pewnie też tam wylądują   W końcu GeForce 8600M GT zobowiązuje. Hihihi! Właśnie zdałem sobie sprawę, że jak na razie to całkiem nieźle idzie mi chwalenie się nową zabawką. Nie ma jeszcze tygodnia!

Pozostałe 2/3 dysku to tereny należące do Linuksa. Konkretnie – Debiana. Lubię ten system. Jakoś tak swobodniej się w nim czuję. Jestem jednym z tych dziwów przyrody, które używają Linuksa dłużej niż MS Windows. Dawno już zaplanowałem, że zainstaluję 64-bitową  wersję Debiana. Szkoda tylko, że ta instalacja nie jest niestety jakimś wyczynem. Wszystko czego potrzebuję jest już przygotowane i podane na tacy. Przy okazji instalacji zaskoczyła mnie jedna rzecz. Windows XP SP2 potrzebował dociągnięcia z sieci sterowników do karty graficznej by móc wyświetlić pulpit w pełnej rozdzielczości. Kaszi rzucił nawet w trakcie instalacji, że w życiu nie widział tylu żółtych pytajników na liście sprzętu (dla niezorientowanych – oznaczają one, że brak jest w systemie sterowników). Wszystkie te sterowniki oczywiście są dostępne ale trzeba je było z mozołem wydłubać ze strony Dell-a (uwierz na słowo -  nie jest to proste). Debian (w każdym razie wersja, której użyłem do instalacji) jest oczywiście sporo nowszym systemem ale jest też zupełnie darmowym systemem operacyjnym. Po instalacji, laptop zrestartował się i po chwili zobaczyłem ekran logowania w pełnej rozdzielczości matrycy. Przyznam się, że zaskoczyło mnie to. Zaskoczenie było tym większe, że dosłownie kilka minut wcześniej zakończyłem instalację XP na dokładnie tym samym sprzęcie. Instalator sam rozpoznał typ karty i wybrał odpowiednią dla matrycy rozdzielczość. Darmowy sterownik kart Nvidii dla Linuksa nie ma wsparcia dla grafiki 3D ale do prac biurowych nadaje się znakomicie. Binarny sterownik oferowany przez Nvidię oczywiście daje pełne wsparcie dla 3D a jego instalacja sprowadza się odnalezienia właściwego pakietu w aptitude. No, prawie… ale to jest Debian, jak chcesz mieć jeszcze prościej to polecam Ubuntu. Trochę wyszła mi laurka dla Linuksa/Debiana. Szkoda, że Debian, czy też Linux w ogóle, nie jest gotowy by hurtem zdobyć desktopy. Żeby było śmieszniej najbardziej winny jest temu sam Linux. Desktop musi być łatwy w obsłudze i wszystkie bajery i gadżety nowoczesnego komputera (WiFi, Bluetooth, Intel HDAudio itp itd) powinny być dostępne na pstryknięcie. Typowa instalacja Linuksa wymaga jednak jeszcze grzebania w plikach konfiguracyjnych. Ta potrzeba grzebania w setkach plików schowanych w /etc/ maleje z każdym dniem czy tygodniem ale i tak w świadomości typowego użytkownika Linux jawi się jako diabeł wcielony. Siła Linuksa – duża swoboda konfiguracji, łatwość edycji plików konfiguracyjnych – jest dokładnie tym, co powstrzymuje dżihad na desktopach. Drugą rzeczą hamującą ekspansję jest brak gier. Gier nie ma, bo nie ma jednego Linuksa (jest RedHat Linux, Debian GNU/Linux, Mandrake, Slackware, Ubuntu itp itd). Wydawcy po prostu nie wiedzą jak mają te nieszczęsne gry na Linuksa wydawać.

Znowu zboczyłem z tematu. Po instalacji przerzuciłem swoje katalogi domowe ze starego lapcia na nowy i… mogłem już pracować na nowym. Trochę mi się zeszło z podłączeniem do domeny windowsowej ale bardziej dlatego, że chciałem spróbować „ominąć” adminów domenowych. Nie udało sie. W sumie migracja zajęła mi jeden dzień. Te 24 godziny to czas jaki zajęło mi przejście z 32-bitowego systemu operacyjnego na 64-bitowy. Przejście to było nadspodziewanie łagodne i bezproblemowe. Niektóre rzeczy działają nawet jakby stabilniej (OpenOffice! Poprzednio OOwriter wykładał się na losowo wybranym doc-u, na 64 bitach nie wysypał się nawet raz).

Ale się rozpisałem! Zdaje się, że parę razy wątek zgubiłem Nic to. To jest blog przecież